dinsdag 28 februari 2017

Energie staat

Gisteren kuierde ik naar werk met ongeveer 25 km/u over een stadsfietspad. Het regende en waaide behoorlijk en dan zie ik niet zoveel door het viziertje en wil ook niet teveel regen en harde koude wind in mijn gezicht door hem tever open te doen. En bovendien wil ik niet alsnog nat worden van het zweten, het voertuigje weegt met mij en mijn werkbagage erin zomaar 150 kilo en transpiratie komt snel bij het jezelf ophijsen tegen een fietsbrug van 5 meter hoog en daarvan staan er enkele op mijn route.

Maar buiten dat constateerde ik dat het best te doen is, zonder auto in dergelijk weer. De weersbescherming is niet volledig, maar best redelijk. Die paar spatjes in je gezicht...kan op zo'n afstandje misschein zelfs worden betitelt als "verfrissend"

Totdat er een snorfiets langs kwam met veel hogere snelheid. Overduidelijk opgevoerd gezien ik al 25 km/u reed. Vieze 2 takt stank vulde mijn Quest. Dat was overduidelijk nog zo'n oude olieverbrander die in veel steden niet meer toegestaan zijn.

Maar met dergelijk rijgewicht en lage snelheid bevind ik mij in een energie staat die niet makkelijk te wijzigen is. Dat heb ik ook vaak meegemaakt bij het plotseling gewaar worden van naderende racefietsers, en het meest memorabel Erwin in een CV wedstrijd. Als ik wordt verrast kan ik niet reageren met versnellen om te voorkomen dat ik wordt ingehaald. Dat is misschien een nadeel van een glasvezel Quest ( en bepakking )  Zelfs terugschakelen en fors trappen heeft dan weinig zin. De Quest lijkt daarmee wel een beetje op mijn 2300 kg wegende SUV, rechts inhalende idioten de pas af snijden door mee te versnellen kan ik vergeten, ondanks de 3.5 liter V6.

Even later bij een stoplicht lacht hij me uit...of toe, geen idee. Hij heeft een regenpak aan en regent mooi nat dus ik zou kunnen terug lachen. Maar ik besluit hem een "lesje te leren"  namelijk dat mijn Quest geen maximum bereik van een gashendel heeft. We trekken op en natuurlijk is hij iets sneller weg maar het gat wordt snel kleiner ( bah wat een vieze uitlaatgas ! ) en niet veel later passeer ik hem met zeker 15 km/u snelheidsverschil, een uithaal naar 48 km/u en dat op Marathons en een beton tegelfietpad....hij had me kennelijk "boos" genoeg gemaakt. Klein detail...wel midden in het centrum van de stad !

Maar de Quest weegt natuurlijk nog altijd ~150 kg, wat is dan het verschil dat ik ineens wel kan accelereren zodat ik scooters en brommers kan bijhouden  en vaak zelfs inhalen ? Het toerental waarmee ik trap moet fors omhoog !

Kennelijk kan ik niet veel vermogen leveren aan lage toeren - en langdurig snel rijden zoals de velomobiel wedstrijd rijders kan ik ook al niet  - maar wel kortdurend aan hoge toeren. Dit filmpje van 2 jaar geleden maakt dat duidelijk. Let op hoe de zware Quest maar met moeite snelheid lijkt te winnen totdat ~120 tpm wordt gehaald en de snelheids naald daarna zelfs met een sprongetjes omhoog gaat na schakelen...die je ook voelt in de Quest......DAAR zit dus het vermogen  !




Toch is er weer een nadeel bij die gekkigheid, hoewel voor mij zeer voldoening gevend.......je transpireert daarna als een paard en je bevestigd het beeld van een velomobiel als een zeer gevaarlijke fiets. ( 48 km/u op een fietspad in het centrum van de stad wordt waarschijnlijk niet gewaardeerd )


Nog eentje uit de oude doos, nu met een 45 km/u brommer :-))




woensdag 8 februari 2017

De helende velomobiel

Ik beken dat ik mijn gedachten heb laten dwalen de Quest te verkopen. Ondanks dat ik maar 5 km van mijn werk woon kan ik daar minuten sneller zijn met een snorscooter of Twizy. Ik doe over doe 5 km namelijk 30 minuten van deur tot deur met de velomobiel. Met de auto maar 15 minuten ( en minder is mogelijk )

Quest nr 1 schreef er al eens over, vooral het vertrek en aankomstproces duurt lang(er) met een velomobiel. Je moet je tas en andere spullen er in schikken zodat het stoeltje wel in de drager valt, je moet erin klimmen, je moet hem van je erf manoeuvreren. En hoewel ik met gemak sneller rijd dan een snorscoter  heb ik toch een lagere gemiddelde snelheid, want ik moet vaak remmen omdat ik te laag ben om de weg goed te overzien. En vaak "klimmen" want fietsbruggen over de 4 baans dreven komen meerdere malen in mijn route voor.

Bij een auto doe je je deur open, gooit je tas erin en je rijdt weg.....

Waar ik woon zijn er geen files, maar 4 baans 70 km/u dreven die je direct naar het hart van de stad voeren. Geen stoplichten maar 2 baans rotondes. Geen parkeerproblemen want werk heeft 2 parkeergarages midden in de stad. Die 4 baans dreven zijn overgebleven nadat Lelystad niet de groeistad is geworden die men had bedacht. Dat is Almere geworden. Daarom zijn de dreven ook niet zo druk.

Inmiddels staat de teller ook al op 4 velomobiel botsingen, alle met fietspadverkeer dat geen voorrangsregels lijkt te kennen. Al beriepen ze zich allemaal er op dat ze me niet (op tijd) zagen aankomen. Mijn velomobiel is dus gevaarlijk ( vooral ook voor anderen ) en relatief langzaam op een route door een stad. En nog 1 nadeel : je gaat er erg van transpireren. Met haast drijf je van het zweet en dat is niet zo fijn ( ook voor anderen ) als men op het werkadres geen douche heeft....ik schaam me ook wel eens als ik opsta en de stoel waarop ik zat is nat van het zweet (meestal binnen een aantal tiental seconden weer verdampt, maar toch ) .....dat is behoorlijk vies voor anderen.

En als klap op de vuurpijl vind mijn vrouw het een grote sta-in-de-weg onder de carport. Met bijna 3 meter is ie dat ook. ( onze auto's staan nooit onder de carport ) Ze vond dat ook van de e-bakfiets en die heeft nu inderdaad het veld geruimd.

Het laatste uur voor de velomobiel leek te zijn aangebroken dus....maar......

Ik heb een zittend beroep. Niet zoals de kantoorman - wandelingetjes naar de kopieermachine, koffiezetapparaat of toilet wanneer dat zo uitkomt - maar echt een zittend beroep waarbij je niet zomaar even kunt opstaan. En werkdagen zijn ook nog tot aan 9,5 uur lang ! Dit veroorzaakt bij veel collega's uiteenlopende lichamelijke klachten. Bij mij ook. Een van de vervelendste is een spierknoop in de bil die gemeen zeer gaat doen bij (te) lang stilzitten.

En laat nu het velomobierijden - de ~150 kg massa incl mezelf en bagage veelvuldig moeten accelereren en ermee tegen de fietsbruggen klimmen - de remedie daartegen zijn !

Ik heb goed gemerkt dat je je bilspieren krachtig gebruikt met een zware velomobiel. En als ik die langere tijd laat staan is die pijnlijke klacht zo weer terug. Ook toen ik mijn voet gruwelijk verdraaid had met sleeen met mijn kinderen en ik er weken bijna niet op kon lopen heeft voorzichtig de Quest gebruiken de klachten opvallend snel verminderd en een aantal weken later geheel doen verdwijnen. Belasting lijkt voor mij kwalen te doen verdwijnen.....

Ik moet dus wel een ligfiets gebruiken..... Een aangezien ik een verschrikkelijke hekel heb aan open fietsen in weer en wind moet dat een velomobiel zijn. Ondanks de genoemde nadelen.

Ik ben dus weer terug bij af, want om redenen van weersbescherming kocht ik jaren terug een Strada. Niet om (top)snelheid, die interesseert me nu niets meer, de velomobiel is toch trager dan alle alternatieven minus een gewone fiets.  Maar nu ik voor het eerst wel in de winter (door)rijdt, bemerk ik goed dat de weersbescherming nog een stuk beter kan. Hagel, natte sneeuw en ijswind krijg ik gewoon in mijn gezicht. Dat kan echt anders.

Probleem is dat ik als het op ontwerpen aankomt nergens kaas van heb gegeten. Zelf doen wil ik wel, maar blijkt helemaal niet zo gemakkelijk. Zelfs niet als je best een idee hebt wat je wilt. Maar ik wil het graag genoeg om het te blijven proberen :-)