zaterdag 27 mei 2017

Steeds een stapje verder met de kap

De Quest "sieren" zal mijn eigen fabrikaat kap wel nooit. Maar functioneel zijn op de manier die ik wilde dat zal het wel en dus de velomobiel worden die ik altijd al wilde, maar die domweg niet te koop is : een fiets waar je ook compleet droog blijft bij zwiepende slagregens, hagel en sneeuw en vrij van tocht en directe koude wind.

Ik heb nu al voorpret van zwiepende slagregens waarbij ik doodleuk een schakelaartje omzet die de ruitenwisser aanzet en de ruit ventilator wat harder laat draaien en gewoon ongehinderd door kan fietsen. Nu echt compleet droog, zoals in een auto. Waar nodig komen er meer ventilators die lucht gaan afzuigen of erin blazen door de bodem wand, vrij van regenwater.

Nog wat schuren en dan maak ik me op voor waar ik het meest tegenop kijk : gesmeer met epoxy en glasvezel mat. ( en losmiddel )



Maar goed hij zal wel weer een stukje meer uniek zijn, al had ie al kleine dingetjes anders zoals zelffabrikaat spiegelkappen ( nog van de Strada, omdat vm.nl ze nog toen niet verkocht ) en een ronde neus opening :-)))


vrijdag 7 april 2017

Eerste stappen ruitenwisser kap

Hoewel ik eigenlijk de Quest zelf wilde wijzigen bedacht ik mezelf dat het wellicht toch verstandiger is de Quest wat langer in zo orgineel mogelijke staat te laten omdat ik niet zo handig ben en het resultaat weleens niet bijzonder fraai zou kunnen zijn. En ik kan niet uitsluiten dat ik toch ook nog een keer een QV zou willen rijden, dus een verkoopbare Quest moet houden :-)

Dan maar de optie om met de WS kap als basis iets anders ervan proberen te maken dat een (electrische) ruitenwisser mogelijk moet maken. Deze kap zal compleet gesloten zijn met een (electrisch) ventilatiesysteem om aandampen te voorkomen. Mijn tests met de 12 V PC ventilator waren positief dat dit mogelijk is. Toch zal ik de vierkante front ruit in U profielen bevestigen zodat in geval van extreme transpiratie het ruitje omhoog geschoven kan worden en eenzelfde directe ventilatie onstaat als een vizier. Sommige oude systemen moet je toch beter als backup houden :-))

Nu is het voor mijn beperkte vaardigheden te moeilijk om een symmetrisch volmaakt gevormde kap te produceren. Dat feit heeft me tot nu toe tegengehouden maar ik ben nu van mening dat een lelijke kap die werkt zoals ik wil beter is dan een estetisch mooiere kap die niet doet wat ik wil. En ik hoef de WS kap met de methode die ik nu probeer niet kapot te maken.

Zodoende heb ik nu min of meer de gewenste basis basis vorm bereikt.


Natuurlijk is het nu een en al rimpel en deuk maar de basisvorm is wel geworden zoals ik het wilde. Als dat nu hard word kan ik hopelijk daarna met ( veel! ) plamuur (of iets anders) er een gladdere en nog hardere vorm van maken.



Mogelijk moeten er nog een aantal lagen papier overheen voor dat het sterk genoeg is vorm te behouden. Dat vind ik helemaal niet erg want ik wilde ook zeker een BREDERE kap met meer ruimte om mij heen.

Snelheids claims van de kap heb ik nooit gemerkt of geloofd en ik denk ook niet dat deze zelf fabrikaat kap merkbaar meer luchtweerstand zal opleveren onder de 100 km/u, dus mijn gangetje van ergens tussen de 25-50 km/u zal nog steeds kunnen :-))))





De lelijke tochtige spleet tussen standaard kap en smurfenmuts is mij ook altijd een doorn in het oog geweest  hoewel die wel degelijk een functie heeft, het afvoeren van vochtige lucht om het hoofd.

Maar dat kan ook elders worden afgevoerd daar ik toch voor geforceerde - electrische 12 V - ventilatie ga, dus kan ik mooi eens die spleet helemaal weghalen en zo vloeiend mogelijk laten overgaan in de smurfenmuts.

Lukt het mij om met carbon of glasweefsel van deze vorm een kap te maken en de ruitjes erin te zetten dan is de feitelijke ruitenwisser kinderspel....ik gebruik een kant en klare 12V versie van een klein pleziervaartuig met instelbare ( ook zeer kleine ) wishoek. Mogelijk moet ik dan ook een motorfiets accu gebruiken onder de stoel maar da's voor de winter ook niet zo'n probleem, dan rij ik toch zelden sportief. Bovendien heb ik vaak genoeg brommers opgejaagd tot 50 km/u met een complete 17 inch laptop, werktas, werkjas en veiligheidsschoenen aan boord....een motorfiets accu zal niet zwaarder zijn.

Ik vermoed nu al dat het eindresultaat optisch verre van perfect zal zijn, ondanks dat ik die heel geduldig zal bewerken. Maar ik wil bovenal de functie en zal nu niet meer stoppen tot ik dat heb bereikt.

Een ECHT 100 % weersbeschermde velomobiel kunnen gebruiken is me meer waard dan welke DF of QV dan ook.































woensdag 15 maart 2017

Snel herstel

Toen ik in de badkamer aan het klussen was viel de boormachine met de boor naar beneden in het kunststof bad. Het resultaat ? Natuurlijk....

Ik las even op internet dat je dat goed kon oplossen met een 2 componenten glasvezel reparatie set. Gekocht bij de Gamma, goedkoopste spul dat ze hadden ik meen 12 euro. En idd dat werkte perfect. Het bad lekt niet meer en na schuren voel je het ook niet. Mooie aan dat spul blijkt dat er glasweefsel vezels doorheen verwerkt zijn. Het is eigenlijk glasvezel pasta met 2 componenten hars.

Natuurlijk rees bij mij de vraag bij het zien van die pluizige substantie of dat spul ook zou werken op die andere "glasvezel kuip"....die er wel erger aan toe was.....na jaren schade oplopen en er niets aan doen toch maar eens met dat aangenamere weer er even naar gekeken.


Van het ( betonplaat ) fietspad geraakt omdat ik niks zag door de Schermer kap/vizier in de regen en de bocht te kort nam......schade is alweer jaren oud en bij elkaar gehouden door een stuk geel tape.

Bij een te wijde bocht - het is een Quest met 50 mm banden natuurlijk - reed ik op een bevroren molshoop. Kennelijk is die aarde in bevroren toestand gelijk aan een hoop hard geworden beton....

Object dat in de kettinggoot was gekomen en onder het kettingeleidewiel naar beneden is geforceerd. Ook alweer jaren oude schade.

Weer naast het ( betonplaat ) fietspad geraakt ditmaal omdat ik bezig was met mijn Garmin navigatie.

Omdat er 4 fietsers over mijn neus gevlogen zijn - letterlijk - zonder zichtbare schade aan de Quest behalve banden strepen valt het extra op dat de onderzijde behoorlijk kwetsbaarder lijkt te zijn. Vooral de scherpe randen van betonplaat fietspaden hebben mijn stroomlijn met gemak doorscheurd.

Omdat dat eigenlijk met lapjes glasweefsel en epoxy - heb ik liggen notabene - herstelt moest worden en ik daar tegenop zag is herstel altijd blijven liggen. Tot vandaag dus, omdat ik een mogelijke "shortcut" in hoeveelheid werk zag door dat 2 componenten spul.

Goed smeren maar.....baat het niet schaad het niet dacht ik.....als het mislukt, dan werk ik wel met lappen glasweefsel, dan van binnenuit. Als dit toch nog breekt of loslaat doe ik dat alsnog...











Kwak, kwak, kwak.....10 minuten "werk" Wel goed die glasvezelpasta in de naden gedrukt.

Nu was het de vraag na harden of het zo weer los zou scheuren of niet stevig zou zijn. Maar tot mijn verbazing zo hard als beton en echt heel erg stevig aan elkaar gehecht.

Zo hard dat werken met een schuurpapiertje kansloos was ( tenminste als je geen uren daar aan kwijt wilt zijn ) dus dan maar machinaal erop. Omdat ik nogal snel te werk ben gegaan valt op hoe dik die gelcoat wel niet is. Die straks van de hele Quest afschuren zal wel geen doen zijn...ik hoop dat opschuren voldoende is voor een nieuwe verf laag.

Het resulaat zal velomobiel liefhebbers en bezitters van een velomobiel van 7000-12.000 euro wel de tranen in de ogen doen springen maar he....dit is een "oud" beestje ( 3 jaar zo snel gaat dat optisch achteruit ) waarvan de lak allang door de zon wit uitgeslagen is, bekrast en gekraakt. En plamuur en nog een paar secuurdere schuurbeurten volgen nog...

Maar....voor mij is het heel voldoeninggevend, want de structurele integriteit is eindelijk weer in orde. En dat na minder dan een half uurtje werk. Gehannes met Marathon banden kost nog meer tijd.

Uiteraard met stofmasker, bril en gehoorbescherming gewerkt.


Weer goed dicht en nu niet met tape. Uiteraard nog lang niet klaar... 


Zo "hard als beton"





Ook deze scheur is weer dicht en bovendien afgeschuurd zodat ie niet meer zo uitsteekt.

Uiteraard moet ik nu nog wat bijschuren en met plamuur in de weer, en weer bijschuren. Maar dat klusje kan even wachten op nog mooier weer en meer tijd. Dan krijgt de gehele Quest van mij ook een andere kleur, en ben dat 13-in-een-dozijn geel nu wel moe.

Maar voor nu kostte dit "snel" herstel mij 3 x 10 minuten. En materiaal die ik toch al had gekocht om het bad te herstellen. Lekker goedkoop dus ook nog. Het weer mooi maken zal wel langer duren, maar hij is weer dicht :-)))


Als je Quest er zo uit ziet maak je je niet meer zo druk. Idd de eerste scheur in je nog in nieuwstaat zijnde velomobiel doet het meest pijn.

Het is wel duidelijk van mij gaan velomobiel schadeherstel bedrijven geen cent verdienen. Zij mogen wel heel netjes werken, maar het kost ook heel veel geld. Terwijl het dus ook tientjeswerk kan zijn. En dan maar minder netjes :-)))

Bij plannen voor een andere verf laag krijgt de Quest ook een haaienbek en gemene ogen. Dat wil ik al heel lang maar was zonde bij een Quest in nieuwstaat. Nu is niet meer zo. Ik ga de haaienbek op onderstaande foto 1:1 proberen over te zetten naar mijn Quest, waar het kanon in de A10 uit de haaienbek steekt, daar is zit bij mij de luchtinlaat. Perfect.




Laat Paul maar "ambasadeur" zijn, ik ga het zo aanpakken :  "gezien worden" lijkt bij velomobielen altijd een probleem van voren.... Misschien helpt het wel....


donderdag 9 maart 2017

Glasvezel materiaal uit het verleden ?

Net zoals ik constateer dat er amper meer Questen worden besteld - alhoewel een terugkeer op de bestellijsten zou kunnen als alle geinteresseerde mensen eenmaal een QV hebben en men wellicht de Quest optisch moderniseert zodat die ook weer "nieuw" is -  constateer ik ook dat er glasvezel Questen en Strada's feitelijk niet meer besteld worden. Veel andere velomobielen waren al van een ander materiaal.

Glasvezel is veel zwaarder als materiaal. Mijn Quest weegt een aanzienlijke 38 kg. Een nadeel als je iets met beperkte menskracht moet aandrijven. Maar zou het ook voordelen hebben gehad ? Sinds er al 3 fietsers tegen mij  aan zijn gebotst ( en over me heen gevlogen zijn ) en de Quest nog intact is denk ik dat glasvezelweefsel in ieder geval redelijk stevig blijkt te zijn. Alhoewel ik in alle gevallen eerst werdt geraakt door hun voorband en gelukkig steeds waar de wielkasten en verbindingen daartussen de stroomlijn versterken. Dus misschien is dat schijn.

Diverse klappen op nagenoeg hetzelfde punt, dat kan niet goed zijn....Toch zitten de wielkasten nog steeds netjes aan de stroomlijn vast. Duidelijk is wel dat fietsers geen kaas hebben gegeten van voorrangs regels op een gelijkwaardig kruispunt.....

Bij informatie zoeken vind ik :

Carbon is stijver en sterker (trekkracht) dan aramide en glas, maar is slecht bestand tegen puntbelasting. Om de puntbelasting te verhogen kan een combinatie met glasweefsel of aramideweefsel gemaakt worden.

Carbon is ook een halfgeleider. Waardoor er electriciteit doorheen kan lopen. Dit heeft dus ook gevolgen wanneer we koolstof met een metaal gebruiken, omdat er elektrolyse kan ontstaan. Het gebruik van een laagje glas tussen de koolstof en het metaal kan dit oplossen.

Het is makkelijk te zien hoe botsende fietsers puntbepasting geven op de velomobiel. Een fiets bevat diverse scherpe harde delen die tijdens de botsing de velomobiel kunnen doorboren of doorbreken.

Ik heb ben eigenlijk nog geen artikelen tegengekomen hoe carbon velomobielen zich verhouden tot glasvezel velomobielen na botsingen. Terwijl dat toch heel interessant moet zijn. Ik denk wel dat schade herstellers en velomobiel fabrikanten die informatie hebben. Maar als carbon velomobeilen al eerder aan stukken breken, het voordeel van lichter zijn is waarschijnlijk toch doorslaggevend, dat voordeel is immers elk moment aanwezig als je jezelf aan het aandrijven bent.

Wat dat betreft kijk ik eens even naar wat een glasvezel model wel kan, in ieder geval in mijn bezit. Mijn glasvezel Quest geeft mij op een vlakke weg op eigen kracht een topsnelheid van ~55 km/u. Maximale acceleratie van 0-50 km/u in 30 seconden. En hij geeft een kruisnelheid van 27-36 km/u afhankelijk van temperatuur, wind en wegdek. Dat is ook allemaal te zien in mijn op Youtube geplaatste filmjes.

Wat dat betreft is lichter fijner, maar zijn bovengenoemde prestaties slecht voor een velomobiel ? En dan moet je natuurlijk bedenken dat ik niet de sterkste rijder ben, de sterke rijders die nu in DF's razen reden natuuurlijk ooit ook glasvezel Questen toen dat nog de snelste velomobielen waren die er bestonden en konden waarschijnlijk nog veel sneller rijden. Hoe snel is lastiger te achterhalen sinds de sterkste rijders ook al jaren carbon velomobielen hadden, nog voordat carbon het overheersende materiaal werd.

Vooralsog is het voor mij prima....ik wil best lichter trappen om op gang te komen maar ook nu al haal ik snelheden op het fietspad waarmee je met een brommer wordt bekeurd door de politie. Een valide argument zou zijn als de kruissnelheid zou stijgen op langere afstanden bij dezelfde inspanning. Dat is zonder twijfel ook het geval maar hoeveel daar moet ik nog eens achter komen.

Uiteraard is het gewoon een kwestie dat ik wel een carbon velomobiel zij willen rijden, maar ik me afvraag of dat de ~4000 euro erbij leggen wel waard is ten opzichte van wat ik nu heb. En carbon in mijn geval ook (eventueel) nadelen zou kunnen hebben ( proefondervindelijk hoger botsrisico dan rijders die voornamelijk buiten de bebouwde kom rijden )


2013 maar het geeft prima weer wat mijn glasvezel Quest (met mij erin) presteert. En eigenlijk voegt voor mij als niet-wedstrijdrijder nog meer snelheid op een fietspad niet veel toe. Ik wil ook niet op autowegen rijden vanwege levensgevaar door het enorme verschil van massa. Enkel het makkelijker op gang komen en tegen fietsbruggen klimmen blijft aantrekkelijk.



CV 2013. Een uur 50 km/u rijden lukte me niet, hier doe ik dat op 3/4 van de wedstrijd en schakel mezelf daarmee uit ( spierkramp)  Maar wellicht zou ene betere conditie meer zoden aan de dijk zetten dan een lichtere velomobiel maar wie weet :-)


maandag 6 maart 2017

Ik word echt niet gelanceerd...


Volgens een commerciele partij hebben Questen en Strada's een commerciele demper nodig anders worden ze "gelanceerd" op drempels.

Nu kunnen harde dunne bandjes met weinig eigen schokabsorberend vermogen inderdaad stuiteren. En op de blog van velomobiel.nl zet Allert uiteen dat de oude wrijvingselement schokbrekertjes toch wel nadelen hebben die hij in de QV wil verbeteren, heeft iets te maken met een losbreek weerstand voor dat het wrijvings dempertje gaat dempen.

Maar wie monteert er nu knalharde dunne bandjes op een Quest of Strada terwijl daar ook 50 en zelfs 60 mm achterbanden kunnen worden gemonteerd  die heel licht rollen en maar 4 bar druk nodig hebben ?  Die banden zijn immers voor 2/3 opgenomen in een stroomlijn, je hebt geen aanzienlijk luchtweerstands nadeel van hun breedte.

Hier een video wat mijn Quest doet met zijn orginele veren, harde Marathon voorbandjes en een Big Apple Plus achterband aan ~ 30 km/u welke "normale" velomobielsnelheden zijn. Tenminste in mijn boekje...als je met 50 km/u over zulke drempels wilt ben ik bang dat je met commerciele dempers OOK wordt gelanceerd...of je frame afbreekt :-)))



De Quest gaat keurig over de best venijnige snelheidsdrempels met 6 bar Marathons voor. En dat gedrag verbeterd aanzienlijk met veel soepeler F-lites/Shredda's en Super Moto.

Ik zal nog een keer de camera onder de Quest op het achterwiel en mogelijk voorwiel richten om in detail te zien wat er precies gebeurd en dat delen.

En zo overdreven dik is mijn "winter" achterband nu ook niet....

Ik heb ( Pauls ontdekking gratis ) VIRB edit weer eens van stal gehaald voor de video overlay meters van mijn Dakota 10 navigatiecomputertje. ( dat is mijn Cateye ) Meer is mogelijk met mijn GPS sportcomputertje of S7 , maar die had ik niet bij me :-))

Deze is nog uit de oude doos als reactie op toenmalige commerciele uitlatingen over nadelen van de orginele veerdemper, het bevat wel beelden van mijn achterwiel. Die veerdemper is primitief, en heeft inderdaad nadelen maar die vallen weg bij gebruik van grotere banden die zelf tot 70 % van de schokken opvangen. En gezien het rijden met grote banden geen nadeel en alleen maar voordelen zoals minder rolweerstand en comfortabeler veergedrag lijkt te hebben....kun je je geld beter besteden aan een grote achterband die bovendien veel goedkoper is dan een commerciele veerdemper.




woensdag 1 maart 2017

Trillings comfort fietspad ?

Omdat ik liever niet uit de fiets wil om bij lagere temperaturen banden te gaan verwisselen bij lek rijden en dus  stuggere en hardere 6 bar anti-lek banden gemonteerd heb valt weer duidelijker op hoeveel effect het wegdek heeft op rijcomfort en rolweerstand van de Quest.

Bij het zoeken naar informatie kom ik erachter dat cijfers over rolweerstand van een fietspad wegdek vrijwel niet te vinden zijn. Kennelijk vind men dat onbelangrijk terwijl ik voel dat op beton tegel fietspaden ik veel meer moeite moet doen om snelheid te houden. Die 66 W voor 25 km/u van Kreuzotter houdt volgens mijn gevoel echt geen stand op zulk  wegdek.

Ook van Lelystad naar Dronten heb je zo'n stuk ruw asfalt waar je voelt dat je wordt tegengewerkt, en op een gegeven moment gaat dat over naar glad asfalt en je snelheid neemt een sprong vooruit van wel 10 km/u met evenveel energie.

De fietsersbond maakt zich kennelijk wel druk om trillings comfort, het cijferstaatje hieronder is van hen. Hoe lager het cijfer, hoe meer het wegdek trilling in de fiets veroorzaakt. Ouderen schijnen daar in toenemende mate last van te hebben. Die rijden natuurlijk met hun e-bikes veel sneller dan ze ooit deden, en voelen nu meer onaangename trillingen en schokken natuurlijk.



Dit zou voor mijn verklaren waarom 50/60 mm banden voor mijn niet alleen comfortabeler maar ook sneller zijn : dat constante geklapper kan niet erg efficient zijn voor een aangedreven wiel.

Maar soepel over oneffenheden gaan staat kennelijk weer op gespannen voet met sport rijders die als de dood zijn dat een deeltje hun trapenergie verdwijnt in de vering, die dus liever bokkend en springen slipverliezen nemen op hun aangedreven wiel. Tja..



Nu zijn er veel rijders geweest die de vering van hun velomobiel stugger wilden maken om harder door de bocht te kunnen en dus minder trapenergie te verliezen in veerbewegingen. Maar rijders die meer comfort wilden heb ik eigenlijk nooit wat over gelezen. Dan vraag je je af of dat behalve dikke soepele banden ook nog mogelijk is. Misschien het stoeltje nog geveerd ophangen of op rubber blokken laten staan ? Heeft iemand ideeen ?



Het is niet dat ik niet van allerlei banden heb uitgeprobeerd :-))















dinsdag 28 februari 2017

Energie staat

Gisteren kuierde ik naar werk met ongeveer 25 km/u over een stadsfietspad. Het regende en waaide behoorlijk en dan zie ik niet zoveel door het viziertje en wil ook niet teveel regen en harde koude wind in mijn gezicht door hem tever open te doen. En bovendien wil ik niet alsnog nat worden van het zweten, het voertuigje weegt met mij en mijn werkbagage erin zomaar 150 kilo en transpiratie komt snel bij het jezelf ophijsen tegen een fietsbrug van 5 meter hoog en daarvan staan er enkele op mijn route.

Maar buiten dat constateerde ik dat het best te doen is, zonder auto in dergelijk weer. De weersbescherming is niet volledig, maar best redelijk. Die paar spatjes in je gezicht...kan op zo'n afstandje misschein zelfs worden betitelt als "verfrissend"

Totdat er een snorfiets langs kwam met veel hogere snelheid. Overduidelijk opgevoerd gezien ik al 25 km/u reed. Vieze 2 takt stank vulde mijn Quest. Dat was overduidelijk nog zo'n oude olieverbrander die in veel steden niet meer toegestaan zijn.

Maar met dergelijk rijgewicht en lage snelheid bevind ik mij in een energie staat die niet makkelijk te wijzigen is. Dat heb ik ook vaak meegemaakt bij het plotseling gewaar worden van naderende racefietsers, en het meest memorabel Erwin in een CV wedstrijd. Als ik wordt verrast kan ik niet reageren met versnellen om te voorkomen dat ik wordt ingehaald. Dat is misschien een nadeel van een glasvezel Quest ( en bepakking )  Zelfs terugschakelen en fors trappen heeft dan weinig zin. De Quest lijkt daarmee wel een beetje op mijn 2300 kg wegende SUV, rechts inhalende idioten de pas af snijden door mee te versnellen kan ik vergeten, ondanks de 3.5 liter V6.

Even later bij een stoplicht lacht hij me uit...of toe, geen idee. Hij heeft een regenpak aan en regent mooi nat dus ik zou kunnen terug lachen. Maar ik besluit hem een "lesje te leren"  namelijk dat mijn Quest geen maximum bereik van een gashendel heeft. We trekken op en natuurlijk is hij iets sneller weg maar het gat wordt snel kleiner ( bah wat een vieze uitlaatgas ! ) en niet veel later passeer ik hem met zeker 15 km/u snelheidsverschil, een uithaal naar 48 km/u en dat op Marathons en een beton tegelfietpad....hij had me kennelijk "boos" genoeg gemaakt. Klein detail...wel midden in het centrum van de stad !

Maar de Quest weegt natuurlijk nog altijd ~150 kg, wat is dan het verschil dat ik ineens wel kan accelereren zodat ik scooters en brommers kan bijhouden  en vaak zelfs inhalen ? Het toerental waarmee ik trap moet fors omhoog !

Kennelijk kan ik niet veel vermogen leveren aan lage toeren - en langdurig snel rijden zoals de velomobiel wedstrijd rijders kan ik ook al niet  - maar wel kortdurend aan hoge toeren. Dit filmpje van 2 jaar geleden maakt dat duidelijk. Let op hoe de zware Quest maar met moeite snelheid lijkt te winnen totdat ~120 tpm wordt gehaald en de snelheids naald daarna zelfs met een sprongetjes omhoog gaat na schakelen...die je ook voelt in de Quest......DAAR zit dus het vermogen  !




Toch is er weer een nadeel bij die gekkigheid, hoewel voor mij zeer voldoening gevend.......je transpireert daarna als een paard en je bevestigd het beeld van een velomobiel als een zeer gevaarlijke fiets. ( 48 km/u op een fietspad in het centrum van de stad wordt waarschijnlijk niet gewaardeerd )


Nog eentje uit de oude doos, nu met een 45 km/u brommer :-))